|
|
Świątynie drewniane Pogranicza...
|
 |
|
Pusto w cerkwi tu tylko słońce i księżyc
Leżą na posadzce krzyżem
Drogą zamiast wiernych dziś mrówki idą
Do cerkwi
I rosną świętym w
rękach kwiaty prawdziwe
Jesienią dach cerkwi
na wielkim wietrze
Zakotłował i jak
jastrząb uleciał
Dziś strugi łez
płyną świętym
Gdy błyskawica
przyświeca
|
| Cerkiew ma określoną budowę. Zarówno jej
kształt jak i liczba kopuł ma znaczenie symboliczne. Do końca
XIX w zachowana była zasada stawiania cerkwi ołtarzem na wschód.
Były one w większości wzniesione z drewna, dopiero w XX wieku
zaczęto budować cerkwie kamienne. Świątynia obrządku wschodniego
dzieli się na trzy zasadnicze części: prezbiterium,
nawę i babiniec. Prezbiterium symbolizuje niebo, tam znajduje się
tabernakulum, stolik liturgiczny i tam kapłan odprawia nabożeństwo.
Ziemię symbolizuje nawa, na jej środku stoi stolik z krzyżem i
obrazem patrona świątyni. Nawę od prezbiterium oddziela
ikonostas – ściana ikon. Wizerunki Boga i świętych ułożone
są w ściśle określonym, jednakowym dla każdej cerkwi
porządku, każdy z nich posiada swoją nazwę. W obrządku
wschodnim są one nie tylko wizerunkiem Boga, ale stanowią świętość
bezpośrednią, tak jakby Jezus był w ikonie przez cały czas.
Babiniec był pierwotnie miejscem dla kobiet nieczystych
(menstruacja, połóg) i dla spóźniających się na
msze.
|
| Powrót do strony głównej |
|
|
